Ciska woont in Shanghai. Haar moeder woont alleen in Nederland. "De afstand voelde ineens veel groter."

Toen Ciska zes jaar geleden naar Shanghai verhuisde, voelde het als een prachtig avontuur. Een mooie baan, een nieuwe cultuur en de kans om een leven op te bouwen aan de andere kant van de wereld. Haar ouders vonden het spannend, maar waren vooral trots. Er werd afgesproken dat er iedere week contact zou zijn. Dat lukte ook. Op zondag werd er steevast gebeld en tijdens de feestdagen kwam Ciska naar Nederland of kwamen haar ouders haar opzoeken.

Drie jaar geleden veranderde alles.

Haar vader overleed onverwacht. Vanaf dat moment bleef haar moeder alleen achter in het huis waar ze tientallen jaren samen hadden gewoond.

In het begin leek haar moeder zich goed te redden. Ze vertelde aan de telefoon dat alles prima ging. Ze deed haar eigen boodschappen, kookte nog zelf en had haar vaste ritme. Toch merkte Ciska dat er langzaam iets veranderde. Tijdens de videogesprekken zag ze dat haar moeder er vermoeider uitzag. Ze hoorde steeds vaker dat vriendinnen waren weggevallen en dat de dagen soms wel erg stil waren.

"Ach," zei haar moeder dan, "morgen ga ik wel boodschappen doen" of: "Ik ben vandaag eigenlijk niemand tegengekomen."

Het waren geen grote gebeurtenissen. Juist die kleine veranderingen begonnen Ciska onrustig te maken.

De afstand tussen Shanghai en Nederland voelde ineens enorm. Als haar moeder de telefoon niet direct opnam, schrok ze. Wanneer een WhatsApp-bericht uren onbeantwoord bleef, gingen haar gedachten alle kanten op. Er was niemand die even kon kijken hoe het werkelijk met haar moeder ging. Niemand die zag of de koelkast nog gevuld was, of ze genoeg buiten kwam of simpelweg hoe haar dag eruitzag.

Steeds vaker vroeg Ciska zich af of ze wel de juiste keuze had gemaakt door naar het buitenland te verhuizen. Had ze dichter bij huis moeten blijven?

Was ze een slechte dochter omdat ze haar moeder niet zelf kon helpen?

Dat schuldgevoel herkennen veel Nederlanders die in het buitenland wonen. Wie ver weg woont, kan zich machteloos voelen wanneer ouders ouder worden. U wilt er zijn wanneer dat nodig is, maar u kunt niet zomaar even langslopen. Juist daardoor zoeken veel mensen naar manieren om hulp voor hun ouders in Nederland te regelen, zonder dat zij hun zelfstandigheid verliezen.

Toen Ciska voorzichtig begon over ondersteuning, reageerde haar moeder zoals zoveel ouderen doen. "Ik heb toch geen zorg nodig?"

Dat was ook helemaal niet waar Ciska naar op zoek was.

Ze wilde vooral dat er af en toe iemand langskwam. Iemand om samen koffie mee te drinken. Een wandeling te maken. Samen boodschappen te doen. Gewoon iemand die haar moeder leerde kennen en die zou merken wanneer er iets veranderde.

Pas toen het gesprek niet meer ging over zorg, maar over gezelschap en een vertrouwd gezicht, veranderde de reactie van haar moeder.

"Een kop koffie met iemand lijkt me eigenlijk best gezellig."Dat ene zinnetje maakte het verschil.

Niet veel later maakte haar moeder kennis met een vaste ondersteuner. Ze begonnen rustig. Eén keer per week een paar uur samen op pad of gewoon thuis aan de keukentafel. Er werd gewandeld, gekletst en af en toe samen gekookt. Er hoefde niets. Juist daardoor ontstond er een ontspannen contact.

Na een paar maanden merkte Ciska dat niet alleen haar moeder veranderde, maar ook zijzelf. Ze sliep rustiger.

Ze schrok minder als de telefoon even niet werd opgenomen. Ze wist dat er regelmatig iemand bij haar moeder kwam. Iemand die haar kende, die zag hoe het écht ging en die aandacht had voor de kleine dingen die op afstand zo moeilijk te zien zijn.

Toen Ciska weer naar Nederland kwam, voelde het bezoek ook anders. Ze hoefde niet eerst het huis door om te controleren of alles nog goed ging. Ze hoefde geen achterstallige boodschappen te doen of zich af te vragen of haar moeder voldoende onder de mensen kwam.

Ze konden weer doen waar een moeder en dochter eigenlijk van willen genieten.

Samen lunchen.
Herinneringen ophalen.
Door de stad wandelen.
Gewoon tijd met elkaar doorbrengen.

Misschien is dat wel de grootste misvatting over hulp regelen voor uw ouders. Veel mensen denken dat zij daarmee iets uit handen geven. In werkelijkheid geeft het juist iets terug. Rust. Zekerheid. En de ruimte om weer vooral zoon of dochter te zijn, in plaats van degene die op afstand voortdurend alle zorgen probeert op te lossen.

Woont u in het buitenland en merkt u dat u zich steeds vaker zorgen maakt over uw ouders in Nederland? Dan bent u zeker niet de enige. Veel families lopen tegen dezelfde vragen aan. Wie kijkt er naar mijn ouders om? Hoe blijf ik betrokken? En wanneer is het eigenlijk verstandig om ondersteuning te regelen? Neem gerust contact op wij wijzen u de weg Klik hier voor contact.

Soms blijkt dat de afstand tussen Nederland en de andere kant van de wereld niet kleiner wordt door vaker te vliegen, maar door te weten dat er thuis een vertrouwd gezicht klaarstaat.