Ondernemer én zorgen voor je moeder? Soms is hulp organiseren de beste keuze

Frank is ondernemer in de ICT. Zijn bedrijf draait goed, maar zoals bij veel ondernemers gaat dat succes niet vanzelf. Zijn dagen bestaan uit het aansturen van medewerkers, overleggen met klanten, afspraken met leveranciers, gesprekken met toezichthouders en het oplossen van alles wat onverwacht op zijn pad komt. Hij is voortdurend aan het schakelen. Niet alleen tijdens kantooruren, maar vaak ook 's avonds en in het weekend. Ondernemen is voor Frank geen baan die om vijf uur ophoudt. Zijn bedrijf vraagt vrijwel iedere dag zijn aandacht en juist doordat hij altijd scherp is, heeft hij het kunnen laten groeien tot wat het nu is.

Om die druk vol te houden heeft hij één grote uitlaatklep. Golf. Twee keer per week probeert hij een paar uur de baan op te gaan. Even geen telefoon die afgaat, geen e-mails, geen beslissingen die genomen moeten worden. Gewoon buiten zijn en zijn hoofd leegmaken. Af en toe gunt hij zichzelf ook een lang weekend naar een mooie golfbaan in Schotland of Portugal. Die momenten geven hem nieuwe energie om daarna weer vol voor zijn bedrijf te gaan.

Drie maanden geleden veranderde echter alles.

Zijn lieve moeder van 81 jaar werd plotseling ernstig ziek. Ze at nauwelijks meer, viel meerdere keren en raakte steeds verwarder. Frank belt e de huisarts en die stuurde hen direct door naar het ziekenhuis. Daar bleek dat ze een delier had ontwikkeld als gevolg van een urineweginfectie. Gelukkig sloeg de behandeling goed aan en na enkele dagen mocht ze weer naar huis.

Toch voelde Frank direct dat zijn moeder niet meer dezelfde was als vóór haar ziekenhuisopname. Ze kon zichzelf nog prima verzorgen. Ze had geen verpleegkundige zorg nodig en ook haar zelfredzaamheid was voldoende. Maar haar vertrouwen was verdwenen. Ze voelde zich kwetsbaar en onzeker. Waar ze vroeger zelfstandig haar dagen doorkwam, had ze nu voortdurend behoefte aan bevestiging.

• "Kom je vandaag nog even?"
• "Wil je straks nog even bellen?"
• "Kun je even kijken, de televisie doet raar?"

Soms belde ze meerdere keren per dag. Niet omdat er steeds iets ernstigs aan de hand was, maar omdat ze behoefte had aan een vertrouwd gezicht en de geruststelling dat ze er niet alleen voor stond.

Zoals zoveel kinderen deed Frank in eerste instantie wat iedere zoon waarschijnlijk zou doen. Hij zette zijn eigen agenda zoveel mogelijk aan de kant. Klanten werden verplaatst, afspraken uitgesteld en vrije momenten verdwenen vanzelf uit zijn agenda. Dat voelde logisch. Zijn moeder had hem vroeger ook altijd geholpen, dus nu was hij aan de beurt.

Na een aantal weken begon hij echter te merken dat de situatie steeds moeilijker vol te houden was. Tijdens een gesprek met een klant dwaalden zijn gedachten af. Zijn medewerkers moesten vaker zelf beslissingen nemen en klanten moesten langer wachten op een reactie. Dat is misschien een paar weken op te vangen, maar niet wanneer je een onderneming hebt die afhankelijk is van jouw betrokkenheid en aanwezigheid.

Als ondernemer weet je hoe kwetsbaar een bedrijf kan zijn. Eén gemiste kans, een klant die afhaakt of een project dat vertraging oploopt, kan veel meer kosten dan alleen een paar verloren uren. Bovendien merkte Frank dat hij zelf steeds vermoeider werd. Hij probeerde tegelijkertijd een goede ondernemer én een goede zoon te zijn, maar begon het gevoel te krijgen dat hij beide rollen niet meer volledig kon vervullen. Hij kon niet meer opladen, het golfen was al vor de twee maanden achtereen niet gelukt, dat was zijn grote uitlaatklep, op het golfterrein ordent Frank zijn gedachten.

Tijdens een bezoek aan de huisarts kwam het gesprek op de situatie thuis. De huisarts gaf aan dat er eigenlijk geen sprake was van een zorgvraag waarvoor thuiszorg nodig was. Zijn moeder kon zichzelf immers nog goed redden. Waar zij behoefte aan had, was vooral aandacht, gezelschap, een beetje toezicht en iemand die af en toe praktische zaken met haar kon oppakken. Juist die behoefte valt vaak tussen wal en schip. Familie probeert het zelf op te lossen, terwijl professionele zorg daar meestal niet voor bedoeld is.

Via de huisarts kwam Frank uiteindelijk in contact met Gea Thuis.

Samen zijn we gaan kijken welke ondersteuning het beste zou passen bij zijn moeder. Niet iemand die steeds wisselde, maar juist vaste gezichten waarmee vertrouwen kon worden opgebouwd. Uiteindelijk maakten we kennis met Chantal en Demi. Twee vriendelijke ondersteuners die elkaar aanvullen en samen vijf dagen per week bij zijn moeder langskomen.

Sindsdien is er veel veranderd.

Chantal en Demi drinken samen een kop koffie met zijn moeder, maken een wandeling wanneer het mooi weer is, helpen met kleine praktische zaken in huis, doen af en toe een boodschap (kijken naar de houdbaarheidsdatums in de koelkast) of gaan mee naar een afspraak. Soms is het belangrijkste wat ze doen eigenlijk heel eenvoudig: er gewoon zijn. Luisteren naar haar verhalen, samen lachen en ervoor zorgen dat de dag weer structuur krijgt.

Voor zijn moeder betekent dat veiligheid en rust.

Voor Frank betekent het iets dat minstens zo belangrijk is.

Hij hoeft zich niet meer voortdurend af te vragen of alles goed gaat. De lijnen met Chantal en Demi zijn kort. Wanneer hij een drukke week heeft, stuurt hij eenvoudig een berichtje met de vraag of iemand misschien een keer extra langs kan gaan. Heeft zijn moeder een afspraak bij de podotherapeut, dan overleggen ze rechtstreeks en begeleiden zij haar naar de afspraak. Doordat zij zijn moeder goed kennen, hoeft Frank niet telkens opnieuw alles uit te leggen. Dat geeft vertrouwen.

Natuurlijk kost deze vorm van ondersteuning geld. Dat realiseerde Frank zich ook. Maar hij keek niet alleen naar de kosten. Hij keek vooral naar wat het hem zou kosten wanneer hij niets zou regelen. Elke dag dat hij zijn bedrijf minder aandacht kon geven, leverde hem uiteindelijk veel meer verlies op. Niet alleen financieel, maar ook in continuïteit, rust en energie. Een ondernemer die voortdurend wordt afgeleid, loopt het risico klanten kwijt te raken, medewerkers minder goed te begeleiden en uiteindelijk ook zichzelf voorbij te lopen. Als je die kosten berekend dan is de inzet van een ondersteuner echt een schijntje (vanaf € 25,90 per uur).

De ondersteuning voor zijn moeder bleek daarom geen kostenpost, maar een kleine investering. Een investering waardoor zijn moeder zich weer veilig voelt in haar eigen huis en waardoor hij zijn bedrijf met een gerust hart kan blijven leiden.

Misschien nog wel het mooiste gevolg is dat Frank weer gewoon zoon kan zijn. Wanneer hij nu bij zijn moeder op bezoek gaat, hoeft hij niet eerst een boodschappenlijst af te werken of allerlei praktische zaken te regelen. Hij komt weer voor een kop koffie, een goed gesprek of een wandeling. Hun relatie draait weer om samen zijn, in plaats van om zorgen.

Veel ondernemers herkennen dit dilemma. Je wilt er zijn voor je ouders, maar je draagt ook verantwoordelijkheid voor medewerkers, klanten en de toekomst van je bedrijf. Dat zijn geen tegenstellingen. Juist door op tijd ondersteuning te organiseren, kun je beide goed blijven doen.

Goed zorgen voor je ouders betekent niet dat je alles zelf moet doen. Soms betekent het juist dat je ervoor zorgt dat er iemand anders is die de tijd en aandacht kan geven die jij, hoe graag je dat ook zou willen, eenvoudigweg niet altijd kunt bieden.

En misschien is dat uiteindelijk wel de meest liefdevolle keuze die je kunt maken.

Plan een vrijblijvende belafspraak  of stuur een e-mail naar mijnvraag@geathuis.nl