“Mam belt de hele dag…”

Wat als uw vader of moeder voortdurend aandacht vraagt?

• "Kom je nog even?"
• "Kun je straks iets voor mij meenemen?"
• "Wanneer zie ik je weer?"
• "Blijf nog even zitten..."

Voor veel volwassen kinderen zijn dit herkenbare vragen. Misschien belt uw moeder meerdere keren per dag. Of vraagt uw vader steeds wanneer u weer langskomt. U wilt er graag voor hem of haar zijn, maar merkt tegelijkertijd dat het steeds meer tijd en energie kost.

Dat kan ingewikkelde gevoelens oproepen. U houdt van uw ouder en wilt helpen, maar soms voelt het alsof u nooit echt klaar bent. Zodra u de deur uitloopt of de telefoon neerlegt, volgt alweer het volgende verzoek.

Als dit herkenbaar klinkt, weet dan dat u niet de enige bent.

Waarom vraagt een ouder steeds aandacht?

Wanneer een vader of moeder voortdurend belt of aandacht vraagt, zit daar meestal meer achter dan de praktische vraag zelf.

Veel ouderen krijgen op latere leeftijd te maken met veranderingen die hun wereld kleiner maken. Vrienden vallen weg, de gezondheid verandert, autorijden wordt lastiger of een partner overlijdt. Activiteiten die vroeger vanzelfsprekend waren, zijn dat niet meer.

Daardoor ontstaat vaak een gevoel van eenzaamheid, onzekerheid of afhankelijkheid.

De vraag "Kom je nog?" gaat dan niet altijd over een bezoek.

Vaak betekent het eigenlijk:

"Ik mis contact." of: "Ik voel me vandaag alleen."

Het verhaal van Chantal

Chantal uit de omgeving van Delft herkent dit.

Na het overlijden van haar vader bleef haar moeder alleen achter. In het begin leek alles redelijk te gaan. Haar moeder redde zich thuis, deed boodschappen en had haar vaste ritme. Maar langzaam veranderde er iets. De telefoontjes werden steeds frequenter.

Soms belde haar moeder drie keer op een ochtend. Dan weer omdat ze iets vergeten was, dan omdat ze zich zorgen maakte over een afspraak en soms gewoon omdat ze behoefte had aan een praatje.

Chantal probeerde er altijd voor haar te zijn. Ze werkte, had een gezin en bezocht haar moeder meerdere keren per week. Toch leek het nooit genoeg.

Wanneer ze naar huis reed, voelde ze zich schuldig. Had ze nog even moeten blijven? Moest ze morgen toch maar weer langsgaan? Veel mantelzorgers zullen dat gevoel herkennen.

Het schuldgevoel dat veel mantelzorgers kennen

Bijna iedere mantelzorger loopt hier vroeg of laat tegenaan.

U wilt een goede zoon of dochter zijn. U wilt niet dat uw vader of moeder zich alleen voelt. En dus zegt u vaak toch weer ja.

• Nog één bezoek.
• Nog één boodschap.
• Nog één telefoontje.

Maar ondertussen probeert u ook uw eigen leven draaiende te houden.

Werk, partner, kinderen, vrienden en uw eigen gezondheid vragen immers ook aandacht.

Dat spanningsveld kan behoorlijk zwaar zijn.

Belangrijk om te beseffen: als u dit ervaart, betekent dat niet dat u tekortschiet. Vaak betekent het juist dat u al heel veel doet.

Meer aandacht is niet hetzelfde als meer zorg

Een misverstand dat vaak ontstaat, is dat een ouder meer zorg nodig zou hebben.

In werkelijkheid is er vaak vooral behoefte aan contact.

Dat verschil is belangrijk.

Veel ouderen hebben geen verpleegkundige nodig. Ze zoeken iemand die tijd heeft voor een gesprek, samen een wandeling maakt, een kop koffie drinkt of meegaat naar de winkel.

Gewoon iemand die er even is.

Juist die momenten kunnen een groot verschil maken.

Een vast vertrouwd gezicht geeft rust

In de praktijk zien we vaak dat ouderen veel rust ervaren wanneer zij regelmatig dezelfde persoon zien.

Iemand die langskomt voor een praatje.

Iemand die weet wat er speelt.

Iemand bij wie ze zich op hun gemak voelen.

Dan ontstaat er weer iets om naar uit te kijken.

Woensdag samen koffie drinken.

Vrijdag een wandeling maken.

Volgende week samen boodschappen doen.

Dat geeft structuur aan de week en zorgt ervoor dat een oudere zich minder alleen voelt.

Vaak merken kinderen dan ook dat de dagelijkse telefoontjes afnemen. Niet omdat hun vader of moeder minder behoefte heeft aan contact, maar omdat die behoefte op meerdere manieren wordt ingevuld.

U hoeft het niet alleen te doen

Veel mantelzorgers voelen zich bezwaard om hulp in te schakelen. Alsof zij tekortschieten wanneer iemand anders een deel van de aandacht overneemt.

Maar aandacht delen is iets anders dan verantwoordelijkheid afschuiven.

Sterker nog: veel families merken dat de relatie juist prettiger wordt.

Wanneer niet alle aandacht en gezelligheid van één persoon hoeft te komen, ontstaat er weer ruimte om gewoon ouder en kind te zijn.

Een bezoek voelt dan minder als een verplichting en meer als een moment samen.

Herkent u dit?

• Uw moeder belt meerdere keren per dag.
• Uw vader vraagt voortdurend wanneer u weer komt.
• U voelt zich regelmatig schuldig.
• U bent bang dat uw ouder zich eenzaam voelt.
• U merkt dat de zorg steeds meer ruimte inneemt in uw leven.

Dan bent u zeker niet de enige.

Veel families worstelen met dezelfde vragen.

Soms helpt het om samen te kijken hoe er meer sociale contacten, structuur en persoonlijke aandacht kunnen ontstaan, zonder dat alles op de schouders van één mantelzorger terechtkomt.

Over Gea Thuis

Gea Thuis helpt ouderen bij het vinden van een vaste ondersteuner voor gezelschap, praktische hulp en persoonlijke aandacht. Een vertrouwd gezicht dat regelmatig langskomt voor een gesprek, een wandeling, samen boodschappen doen of andere dagelijkse activiteiten. Zo ontstaat er vaak meer rust voor zowel de oudere als de mantelzorger.

Meer weten wij vertellen u graag meer over de mogelijkheden Klik hier >>