Een hulpvraag uit Assen, zorgen vanuit het hart.

Een ouder echtpaar dat liefdevol elkaars hand vast heeft

Mantelzorgondersteuning in Assen, Soms begint verlichting met twee keer twee uurtjes

Als adviseur bij Gea Thuis kom ik veel bijzondere mensen tegen. Maar sommige verhalen blijven bij me.

In Assen sprak ik een meneer van 81 jaar. Een rustige, vriendelijke man. Al ruim 55 jaar getrouwd met zijn vrouw (zijn grote liefde). Als hij over haar praat, zie je het nog steeds: liefde, diepe verbondenheid, trots. Zijn vrouw heeft dementie en hij raakt haar stukje bij beetje kwijt.

De thuiszorg komt twee keer per dag voor de persoonlijke verzorging (dat doen ze geweldig). De huishoudelijke hulp één keer per week. Op papier is de hulp prima geregeld. Maar in het gesprek voelde ik meteen: dit gaat niet over praktische zorg. Dit gaat over draagkracht.

“Ik red het nog wel hoor”

Dat zei hij meerdere keren. “Ik red het nog wel.”

En ergens klopt dat ook, hij redt het, elke dag weer. Hij staat op, helpt zijn vrouw, houdt structuur, zorgt dat alles doorgaat.

Maar tussen de regels door hoorde ik iets anders.

Meneer gaat op een draf naar de supermarkt. Geen tijd voor een praatje onderweg, want hij wil zijn vrouw niet te lang alleen laten. Zijn 2 oude schoolvrienden ziet hij nauwelijks nog. Zijn wereld is veel kleiner geworden, zonder dat hij het echt doorhad.

Hun dochter woont met haar gezin in Uden (Noord Brabant). Ze is erg betrokken komt zeker eens per tien tot veertien dagen een volle dag en nacht helpen. Een betrokken dochter, die doet wat ze kan. Maar afstand is afstand.

En als zij er is? Dan wil meneer zelf niet weg. “Dan wil ik haar ook even zien,” zei hij zacht.

Dat raakte me.

De vraag kwam via de wijkverpleegkundige

Een wijkverpleegkundige had voorzichtig aangegeven dat meneer erg zwaar belast raakt. Geen crisis, maar wel zorgelijk.

Toen ik vroeg: “Wat zou u helpen?” bleef het even stil.

Hij zei niet: meer zorg.
Hij zei niet: ik kan het niet meer.

Hij zei: “Soms zou ik gewoon even rustig weg willen. Zonder haast.”

Daar zat het.

Vertrouwen moet groeien

Wij hebben Francien voorgesteld. Een warme, rustige Gea-ondersteuner. Iemand die niet overneemt, maar er gewoon is.

Francien komt nu twee keer per week twee uur langs. Soms iets langer. Ze drinkt koffie met mevrouw, maakt een kleine wandeling, leest iets voor. Ze zorgt voor aanwezigheid, rust en aandacht.

De eerste keren ging meneer niet ver weg.
Een rondje om het huis.
Even snel een boodschap.

Je zag dat meneer het spannend vond. Loslaten na 55 jaar samen, dat doe je niet zomaar.

Maar Francien bleef komen. Betrouwbaar. Zacht. Consequent.

En langzaam zag ik iets veranderen.

Voor het eerst zonder haast

Op een dag zei hij: “Ik ben even rustig naar de supermarkt geweest. Heb nog een praatje gemaakt.”

Dat lijkt klein. Maar dat is groot.

Meneer hoeft niet meer te rennen, hij weet dat zijn vrouw in goede handen is.

Het is nog steeds zwaar, dementie blijft zwaar, maar er is wat lucht gekomen.

En wat me misschien nog het meest raakt: hij zorgt nog steeds met datzelfde grote hart voor de vrouw van wie hij al 55 jaar zielsveel houdt. Alleen hoeft hij het nu niet meer helemaal alleen te dragen.