-Het verhaal van René

Een paar jaar geleden begon het met kleine dingen. Dingen waarvan je eerst denkt: dat is gewoon een vergissing.

Op een dag vond ik de afstandsbediening in de vriezer. Mijn moeder moest er zelf ook om lachen. “Wat gek,” zei ze. We dachten er verder niet veel van.

Maar langzaam gebeurden er meer van dat soort dingen.

De koelkast was soms bijna leeg terwijl ze net boodschappen had gedaan. Of ze had juist helemaal geen boodschappen in huis. Soms sloeg ze maaltijden over zonder dat ze het zelf doorhad. Ook merkte ik dat ze vaker wat verward was. Ze kon ineens iets kwijt zijn of een afspraak vergeten.

Langzaam veranderde ook haar gedrag een beetje.

Mijn moeder werd soms achterdochtiger. Dan dacht ze dat iemand aan haar spullen had gezeten. Op andere momenten was ze wat angstiger, vooral in de avond.

In het begin leek het gewoon wat vreemd gedrag. Maar ergens voelde ik al dat er misschien meer aan de hand was.

Het moment dat het duidelijk werd

Samen met mijn zus ben ik naar de huisarts gegaan. Uiteindelijk hebben we mijn moeder ook laten onderzoeken. Toen kwam het woord dat we ergens al vreesden: dementie.

Het was confronterend, maar tegelijkertijd gaf het ook duidelijkheid. We wisten nu wat er speelde en konden gaan nadenken over hoe we het thuis zo goed mogelijk konden organiseren.

Want één ding was voor ons duidelijk: mama wilde zo lang mogelijk thuis blijven wonen.

Samen een plan maken

Met de huisarts hebben we een plan gemaakt.

Elke ochtend en avond komt de thuiszorg. Zij helpen mijn moeder met de ochtendzorg, kijken of alles goed gaat en zorgen dat ze haar medicatie op tijd inneemt. Dat geeft ons veel rust.

Daarnaast komt er eens per week een huishoudelijke hulp om het huis schoon en op orde te houden.

Mijn zus en ik hebben ook een vast ritme afgesproken.
Wij komen samen drie vaste dagen per week.

• De ene week kom ik twee keer en mijn zus één keer
• De week daarna doen we het andersom

Zo blijft het voor iedereen goed vol te houden.

Met de huishoudelijke hulp erbij is er eigenlijk vier dagen per week iemand die even bij mama kijkt. Dat geeft een goed gevoel.

De rol van Gea Thuis

Toch merkten we dat er nog iets ontbrak. Iemand die niet alleen komt voor zorg of schoonmaak, maar vooral voor gezelschap en aandacht.

Via Gea Thuis hebben we een hele vriendelijke dame uit de buurt leren kennen. Ze bleek ook nog eens van handwerken te houden, net als mijn moeder.

Dat klikte eigenlijk meteen.

Zij komt nu drie keer per week langs. Soms drinken ze samen koffie, soms gaan ze een klein stukje wandelen en vaak zitten ze gewoon samen te handwerken. Voor mijn moeder zijn dat hele waardevolle momenten.

Een klein netwerk dat goed werkt

Wat voor ons vooral fijn is, is dat we nu een klein en betrouwbaar netwerk om mama heen hebben opgebouwd.

Iedereen kent elkaar en de lijntjes zijn kort.
Als er iets bijzonders is, krijgen we even een telefoontje of een appje.

Soms moet er ook iets worden geschoven. Iemand kan een keer niet of er verandert iets in de planning. Maar omdat iedereen flexibel meedenkt, lukt het altijd om het samen op te lossen.

Het voelt goed zo

Natuurlijk blijft dementie moeilijk. Je ziet iemand langzaam veranderen. Maar doordat we het samen organiseren, voelt het niet alsof je er alleen voor staat. Mijn moeder kan nog steeds in haar eigen huis wonen, met de dingen die ze kent en die voor haar vertrouwd zijn.

En voor ons als kinderen is het ook goed vol te houden. We weten dat er meerdere mensen zijn die een stukje meedragen.

Soms zeggen mensen tegen me: “Dat lijkt me zwaar.” En ja, soms is het dat ook.

Maar eerlijk gezegd voelt het vooral goed dat we dit met elkaar doen.


En zolang dat lukt, blijven we het zo doen.