Eenzaamheid in het verpleeghuis
Veel mensen denken dat eenzaamheid minder voorkomt wanneer ouderen in een verzorgingshuis of verpleeghuis wonen. Toch ervaren veel bewoners nog steeds gevoelens van eenzaamheid. Hoewel er mensen om hen heen zijn, ontbreekt soms de persoonlijke aandacht en individuele tijd die nodig is om echt contact te voelen.
Zorgmedewerkers zetten zich dagelijks met grote betrokkenheid in voor bewoners. Tegelijkertijd is de zorg vaak intensief en tijdgebonden. Daardoor blijft er niet altijd ruimte over voor een rustig gesprek, een wandeling of een klein uitstapje.
Waarom eenzaamheid in een verpleeghuis kan ontstaan
Er zijn verschillende redenen waarom bewoners van een verpleeghuis zich soms alleen kunnen voelen.
Bijvoorbeeld:
- weinig individuele aandacht naast de zorgmomenten
- familie die minder vaak kan langskomen
- verlies van partner, vrienden of buren
- een kleinere leefwereld binnen de instelling
- minder mogelijkheden om spontaan iets te ondernemen
Voor veel ouderen verandert het dagelijks leven sterk wanneer zij in een zorginstelling gaan wonen. Hun wereld wordt vaak kleiner en speelt zich grotendeels af binnen dezelfde afdeling of hetzelfde gebouw. Daardoor kunnen gewone ervaringen uit het dagelijks leven langzaam verdwijnen.
Even naar buiten: een andere wereld
Juist daarom kan het waardevol zijn wanneer bewoners af en toe even uit de omgeving van de afdeling komen. Frisse lucht, andere geluiden, geuren en ontmoetingen kunnen veel betekenen.
Een korte wandeling buiten kan al zorgen voor nieuwe indrukken en gesprekken. Soms zijn het juist kleine uitstapjes die de meeste vreugde brengen.
Bijvoorbeeld:
- een wandeling in de buurt
- een ijsje halen
- samen koffie drinken op een terras
- een visje eten bij de viskraam
- even naar een winkel of markt
Dit soort momenten brengen bewoners weer in contact met de wereld buiten de instelling.
Een feest voor de zintuigen: samen naar de bakker
Soms zit geluk in heel kleine dingen. Meneer van den Brink die al langere tijd in het verpleeghuis woont, gaat bijvoorbeeld samen met Trudy (zijn Gea ondersteuner) even naar de bakker om de hoek. In een rolstoel wandelen ze rustig door de straat.
Bij de bakker gaat de deur open en komt de geur van vers brood en warme croissants hen tegemoet. Het ruikt naar vroeger. Naar zondagochtenden en ontbijt op feestdagen.
Meneer kijkt rond in de winkel, ziet het brood achter de toonbank liggen en vraagt nieuwsgierig:
“Wat kost een brood tegenwoordig eigenlijk?”
Er wordt een brood gekocht en een klein gebakje voor bij de koffie. Buiten even stilgestaan om alles te bekijken: mensen die voorbij lopen, fietsen die langsrijden, het gewone leven op straat.
Net als voor meneer van den Brink zijn voor veel bewoners dit momenten die voelen als een klein feest voor de zintuigen:
- de geur van vers brood
- het geluid van de straat
- het zien van winkels en mensen
- het gevoel van buiten zijn
Het zijn ervaringen die herinneringen oproepen en het gevoel geven weer even onderdeel van het gewone leven te zijn.
Kleine momenten met grote betekenis
Voor bewoners van een verpleeghuis kunnen dit soort kleine uitstapjes veel betekenen. Ze brengen afwisseling in de dag, prikkelen de zintuigen en zorgen voor gesprek en herinneringen. Een wandeling, een bezoek aan de bakker of een ijsje op een zonnige middag kan voor iemand het verschil maken tussen een gewone dag en een dag om naar uit te kijken.
Juist daarom kan extra persoonlijke aandacht ( tijd om samen even naar buiten te gaan) een waardevolle aanvulling zijn op de dagelijkse zorg.
